Wczorajsze wieczorne wizyty były okazją, żeby złapać w podobnym czasie całe rodzeństwo:

oto Zwrotka - rozpoznawana na podglądzie chyba najrzadziej
 

Gerda i Gwizdek - małe łobuziaki
 

Volta - samiczka w sam raz, taka jak trzeba 🙂
 

Dziś rano, między 4 a 5 widać było przeloty (tuż o czwartej przeleciało stadko złożone z trzech sokołów) i można było usłyszeć wrzaski. Po piątej Czajnik musiał się schronić do budki: dzieci go "atakowały", po głosach można było ocenić że było ich więcej. Jedno z młodych (samiczka) przysiadła na końcu barierki, nie wiedząc, że ojciec jest w środku - była zaskoczona, kiedy wyleciał z budki.
 

Pokrzyczała na niego przez chwilę, została jeszcze na swoim miejscu do 5:56.

 

Jeszcze mała ciekawostka: kto obejrzał powyższy film, może zastanowiło go w pewnej chwili  "mignięcie".
A poniżej to  "mignięcie" złapane w jeden jedyny kadr. Takie szybkie są sokoły
 

Wczesnym popołudniem budka należała do rodziców.

O 12:31 przybyła pod okno Wanda. Porozglądała się, w budce pogrzebała w piórach, dzięki czemu ozdobiła się piórkiem.
 

Dłuższą chwilę próbowała się go pozbyć, w końcu się udało.
Odleciała o 12:47, a w tej samej minucie zjawił się Czajnik. Siedział głównie na progu,
 
 

poleciał o 14:11.

14:37 - 16:09 Wanda
długo siedziała pod oknem, rozglądając się.
 

 Potem wzmógł się wiatr, zbierało się na burzę, więc Wanda skoczyła na próg i stąd obserwowała co się dzieje w pogodzie.
Zapowiadana burza przeszła bokiem, popadało zaledwie, zagrzmiało z daleka. 
 

Wanda siedziała w progu do 16:09 - wtedy odleciała. 
 

Ati odwiedziła wczoraj Wrotków: spotkała dwoje dorosłych i jedno młode.

Wanda i Czajnik
   

młode
   

Czajnik w strugach deszczu - wtedy Wanda siedziała suchutka pod dachem budki