Dziś rano Wanda długo spała na progu z głową w piórach.
4:09 - 4:41 wybyła, ale potem znowu drzemała w poprzedniej pozycji. Obserwowała jak maluchy machają skrzydłami czy podskubują suchara w kącie.
Dzieci popiskiwały, jeden uparcie obgryzał jej szpony film
Kwadrans po siódmej  przeciągała wszystkie członki.
A o 7:28 już odbierała od Czajnika pierwsze śniadanie.
 

Zaraz wskoczyła do budki i podała je dzieciom. Jadły w kącie przy oknie, potem Wanda przesunęła się blisko ściany, tak że tylko grzbiety było widać i słychać rozdzierające piski. Po 7 minutach już jerzyka nie było, a mama, spomiędzy swoich "wielkoludów", wypatrywała resztek.
 

O 7:37 Wanda odleciała, a maluchy zajęły stanowisko obserwacyjne w oknie. 
 

I miały okazję oglądać, jak o 7:39  tata nadleciał z kolejnym jerzykiem, potem widać było przelot mamy i zaraz ona wylądowała pod oknem i łup odebrała. Dzieci jeszcze chwilę obserwowały tatę w powietrzu, czekając aż posiłek będzie gotowy. Jadła trójka z nich, jeden się ułożył za ich plecami, a kiedy jedzenie się skończyło, przypomniał mamie o sobie - zapiszczał i dziób wyciągnął.
Ona jeszcze połknęła jakiegoś suchara  z kąta pod oknem i o 7:49 odleciała. 

Parę minut po 9 rozpoczęła się akcja "obrączkowanie".

Tutaj jeszcze Wanda pilnująca dzieci z progu, za chwilę ucieknie spłoszona
 

Maluchy zabrane do wora
 

Przy okazji odbyło się sprzątanie
 

 

I już wiemy: Wanda i Czajnik doczekali się 3 dziewczynek i jednego chłopaka 

potem więcej szczegółów.


Kiedy dzieci nie było w gnieździe, widać było liczne sokole przeloty.
O 9:25 przyleciał Czajnik ze śniadaniem. Stał długo na progu z kolejnym jerzykiem i nie wiedział co się dzieje, dlaczego nie ma dzieci i nie ma kogo nakarmić..

O 9:43 zjawiła się Wanda na końcu barierki.

Odebrała Czajnikowi jego łup i teraz ona czekała. Stała w budce, ciokała, odrywała kolejne kęsy i - ponieważ nie było komu ich dać - zjadała.

Około dziesiątej odleciała spłoszona, bo oto wracały już do gniazda dzieci.

Pierwszy wypuszczony maluch zastygł na środku na długo i tylko łypał oczami.
Dwójka następnych przebiegła pod ścianę i tam trwała.
A jeden, a właściwie jedna głośno dawała wyraz swojemu oburzeniu.
 

Wanda długo krążyła w pobliżu.
Wróciła pod okno o 10:41. Długo się rozglądała, badała czy jest bezpiecznie. Coś ją spłoszyło i o 10:49 nagle odleciała. 
Za kilka chwil wróciła i już została.
Weszła do budki, znalazła jakąś resztkę i tym obudziła ze stuporu leżącego malucha. 
Dała mu kawałeczek, potem dołączyła siostra, zjadła co było.

I już wszystko było dobrze. Mama zasiadła na progu, pilnowała dzieci.

Trzeba przyznać, że akcja przebiegła bez nadmiernej traumy 😊 Dzięki wszystkim: doświadczonym "obrączkarzom", mądrej, spokojnej i odważnej mamie oraz dzielnym maluchom. A i tata pewnie też ogarnął szybko swoje strachy (potem to sprawdzę 😉)